Curritur ad vocem

Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.

Curritur ad vocem
Numerus	CB 47a
Argumenta	Professio religiosa
Lingua	Lingua Latina mediaevalis
← Crucifigat omnesQuod spiritu David precinuit →

“Curritur ad vocem” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero XLVIIa reperitur.

Textus

Curritur ad vocem

nummi vel ad sonitum;

hec est vox ad placitum.

omnes ultra debitum,

ut exempla docent,

nitimur in vetitum.

disce morem et errorem,

fac et tu similiter!

hac in vita nichil vita,

vive sic, non aliter!

cleri vivas ad mensuram,

qui pro censu dat censuram.

quando iacis in capturam

rete,

messem vides iam maturam;

et tu saltem per usuram

mete!

2.Si quis in hoc artem

populo non noverit,

per quam mundus vixerit,

omnia cum viderit,

eligat hanc partem

aut nichil decreverit:

quod vis, aude dolo, fraude,

mos gerendus Thaidi.

mundo gere morem, vere

nil vitandum credidi.

legi nichil sit astrictum,

iuri nichil sit addictum!

sanciatur hoc edictum

tibi.

ubi virtus est delictum,

Deo nichil est relictum

ibi.

Descriptio

Hoc carmen, in sectione moralium et satiricorum digestum, acerbam criticam contra cupiditatem et corruptelam socialis ordinis exprimit. Auctor modum vivendi describit ubi pecunia (nummus) omnia regit et ubi homines, spretis legibus divinis et humanis, in vetitum nituntur. Per ironiam, poeta lectorem hortatur ut hunc mundanum errorem sequatur, dolis et fraude utatur, atque Thaidis (personae meretriciae) morem gerat, cum in tali societate virtus ipsa vitium habeatur.

Argumentum praecipue in corruptionem cleri intendit, qui "pro censu dat censuram," indicans quomodo potestas spiritualis ad quaestum pecuniarium detorta sit. Carmen sic mundum depingit ubi, excluso Deo et iustitia, sola utilitas et usura dominantur, finem moralem totius societatis denuntians.

Investigatio critica

Hic cantus thema quod dicitur "triumphus nummi" retractat, sub specie ironicae cohortationis ad avaritiam colendam, mundi pravos mores atque praecipue cleri vitia sequendo. Poeta mundanam nequitiam describit, sed tantum in versu extremo impietatem talis vitae palam denuntiat.

In carmine plures loci biblici et classici in parodiam vertuntur. Sententia de Curia Romana, quae "oves sine lana" non vult, late percrebruit usque ad aetatem Reformationis. Auctor praeterea ad versus Ovidii alludit, praesertim ad illud Amores (III, 4, 17): "Nitimur in vetitum semper cupimusque negata". Etiam evangelicus locus secundum Lucam (V, 4) de retibus laxandis hic ad captandam pecuniam detorquetur.

Ironia mox ad Artem amatoriam spectat, cum initium illius operis ("Si quis in hoc artem populo non novit amandi") ad novum contextum satiricum flectatur. Mentionem quoque invenimus Thaidis, cuius nomen e comoediis Terentii et carminibus Ovidianis haustum est; quae figura hic velut symbolum luxuriae et lasciviae apparet, sicut in aliis carminibus huius collectionis fieri solet.

Bibliographia

• Rossi, Petrus Victorius, red. (2006 [1989]). Carmina Burana. Testo latino a fronte (8a. ed.). Mediolani: Tascabili Bompiani. ISBN 88-452-5307-4

• Ostendere
• Recensere
• Historiam inspicere

Carmina Burana