Concentus nocturnus

Concentus nocturnus^[1]^[2] sive serenata^[1] (Italiane serenata, verbo tenus 'modo sereno' sive 'sub divo' [al sereno]; fortasse etiam a verbo la sera i.e. ad vesperas) forma libera musicae est quae ad vesperas datur, saepe velut schedium.

Quoad genus stat in musica classica inter cameralem et orchestralem.

Historia

Terminus saeculo XVII exeunte compositiones secundum ordinem in serie evenientes describit e.g. apud Ignatium Biber sive apud Ioannem Iosephum Fux. Quasi velut cassatio saepe agitur de subitario e.g. ad cenam praesentato tribus sive quattuor partibus. Inter serenatas illustrissimas est illa Volfgangi Amadei Mozart Eine kleine Nachtmusik (1787, KV 525) et pars Don Giovanni. ex saeculo XIX etiam serenatae vocales pullullant (e.g. tales res exaraverunt Felix Mendelssohn Bartholdy, Ioannes Brahms, Hugo Wolf, Ioannes Sibelius).

Notae

1 2 Ambae res proponuntur fontibus fultae apud Chrstian Helfer: Lexicon auxiliare, tertia editio (Saraviponti, 1991), 502.
↑ Cf. versionem Latinam vocabuli Italici serenata apud Bacci, Antonium (1949). Lexicon eorum vocabulorum quae difficilius Latine redduntur [PDF]. Bacci: Varia latinitatis scripta. vol. 2. Romae: Societas Libraria “Studium”. p. 471.

Bibliographia

Lemma in Lexico musicae Austriaco
Thomas Schipperges: Serenaden zwischen Beethoven und Reger. Beiträge zur Geschichte der Gattung. Francofurti ad Moenum 1989

Nexus externi

Vicimedia Communia plura habent quae ad Concentus nocturnos spectant.

Serenatas innumberabiles ad libitum

[helfer-1] 1 2 Ambae res proponuntur fontibus fultae apud Chrstian Helfer: Lexicon auxiliare, tertia editio (Saraviponti, 1991), 502.

[bacci-serenata-471-2] Cf. versionem Latinam vocabuli Italici serenata apud Bacci, Antonium (1949). Lexicon eorum vocabulorum quae difficilius Latine redduntur [PDF]. Bacci: Varia latinitatis scripta. vol. 2. Romae: Societas Libraria “Studium”. p. 471.

[1]

[2]