Cedit hiems tua durities

Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.

Cedit hiems tua durities
Numerus	CB 135
Argumenta	amor
Lingua	lingua Latina mediaevalis
← Nomina paucarum sunt hic socianda ferarumDer starche winder hat uns uerlan →

“Cedit, hiems, tua durities” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CXXXV reperitur.

Textus

1. Cedit, hiems, tua durities;

frigor abit, rigor et glacies

brumalis et feritas, rabies,

torpor et improba segnities,

pallor et ira, dolor, macies.

2. Veris adest elegans acies,

clara nitet sine nube dies,

nocte micant Pliadum facies;

grata datur modo temperies,

temporis optima mollities.

3. Est pura mundi superficies,

gramine redolent planities,

induitur foliis abies,

picta canit volucrum series,

prata virent, iuvenum requies.

4. Nunc, Amor aureus, advenies,

indomitos tibi subicies.

tendo manus; michi quid facies?

quam dederas, rogo, concilies,

et dabitur saliens aries!

Descriptio

Hoc carme, in sectione amatoria codicis servatum, adventum veris et finem saevitiae hiemalis celebrat. Poeta per seriem imaginum naturalium describit quomodo frigora et torpor recedant, dum mundus novis coloribus, virentibus pratis et cantu avium renovatur ad exspectationem gaudii.

Argumentum ad invocationem Amoris aurei vertitur, qui mentes hominum domat et vicit. Auctor se numini subicit, auxilium petens ut puellam desideratam sibi conciliet, promittens sacrificium si vota exaudita erunt, quibus in versibus vis vitalis naturae cum passione humana coniungitur.

Investigatio critica

Hoc carmen veris adventum celebrat, quod gaudium amoris renovat et floris vigorem terris reddit. Argumentum, quamquam communis loci videtur, arto vinculo cum verbis Cantici Canticorum (II, 11-13) nectitur, ubi hiemis finis et turturis vox amicae adventum praenuntiant. Similitudo inter sacrum textum biblicum et profanam Buranam ex eo liquet, quod utraque lectio naturam revirescentem velut scaenam disponit ad amorem manifestandum.

In primis versibus, imago hiemis rigidae quae cursum sistit reperitur, quod thema etiam in carmine centesimo quinquagesimo sexto (156, 1) eiusdem codicis occurrit. Astronomica mentio Pleiadum, quae in constellatione Tauri positae sunt, mythologicam memoriam filiarum Atlantis et Pleiones evocat, quae prius in columbas, deinde in sidera commutatae esse dicuntur. Hic transitus a frigore ad lucem stellarum verna tempora non solum meteorologice, sed etiam symbolice definit.

Amor ipse "aureus" appellatur, quae metaphora colorem et pretium metalli ad divinam pulchritudinem flectit. Haec locutio non fortuita est, sed ab Ovidio (Amores II, 18, 36) repetitur, ubi deus ipse his verbis describitur. Denique, cum poeta canit amantes "incessantem amorem in donum offerre", ad ritus sacrificiorum paganorum alludit, quos auctores classici saepe memoraverunt. Ita amoris usus in formam religiosam fere transponitur, ubi affectus velut victima aut munus sacrum super aras veris deponitur.

Bibliographia

• Rossi, Petrus Victorius, red. (2006 [1989]). Carmina Burana. Testo latino a fronte (8a. ed.). Mediolani: Tascabili Bompiani. ISBN 88-452-5307-4

• Ostendere
• Recensere
• Historiam inspicere

Carmina Burana