Latinitas inspicienda

Canon Occidentalis

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Icon apps query.svg
Haec pagina scripta est a tirone, qui nondum Latinitate callidissima utitur.
Usor Latinitatis callidior textum inspiciat, errores corrigat resque auctori explicet.
Pictura Dantis ab Alexandro Botticelli picta est. Dantes Alagherius fuit scriptor Italianus qui Divinam Comoediam scripsit. Divina Comoedia est opus clarissimum canone litterario. Dantes speravit se lectum iri aeternum cum poetis optimis Homero, Horatio, Lucano, Ovidio, Virgilio(Inf. 4.87–90).

Canon occidentalis est operum index, quae occidentis opera summa traditionemque intellectualem continet. Inter genera canonis sunt litterae, musica classica, picturae, sculturae, libri philosophici et alia. Theoriis Haroldi Bloom auctores fortes semper se creaturos aliquid scriptoribus aliis perennius vel scribendo antiqua responsuros opera credunt.[1] Artifex maximus sperat scribendi arte sese victurum aeternum. Ovidius versibus suis dixit: ore legar populi, perque omnia saecula fama / siquid habent veri vatum praesagia, vivam. Horatius oda 3.30 scripsit: Exegi monumentum aere perennius. Inter opera maxima sunt Ilias, Odyssea, Aeneis, Biblia Hebraica, Metamorphoses, Alcoranus, Divina Comoedia, Hamlet, Paradisus Amissus, Faust, Анна Каренина, Leaves of grass, Middlemarch, À la recherche du temps perdu, Ulysses. Opera maiora in Bibliotheca Loebiana et Scriptorum Classicorum bibliotheca Oxoniensis promulgata sunt.

Quid est liber classicus?[recensere | fontem recensere]

Ludovicus van Beethoven est musicographus canone praeclarus.

Scriptores operum qualitates exprimere classicorum conantur. T. S. Eliot tractatu suo fundamenta necessaria libris scribendis optimis tractavit. Specialiter necesse est libro classico comprehensionem habere. Virgili Aeneida universalem librum Europae esse dixit. Omnis scriptores fortes, qui opera plus quam maiora scribere audent, matura mente linguaque summa niti decet, quo opera universalia plus famae habitura exigant.[2] Vel maturitate intellectus vel maturitate elocutionis opus magnum fieri oportet.

Canonis concertationes[recensere | fontem recensere]

Commentemur nunc canonis concertationes. Fuere homines qui litterae canonem ob paucitatem feminarum detraxerunt, artem esse tantum classium superiorum instrumentum credentes. Tamen criticus litterarius Haroldus Bloom dixit esse falsum locutu libros sublimatos fuisse vi rationum politicorum quam suis magnificentiae. Milton, qui carmen epicum plus dignationis habiturum scripsit, a poetis multis canonicus factus est atque Paradisus amissus fuit canonicus priusquam canon constitutus est. Inter poetas qui Miltonum levavere non tam dogmatum propagandorum quam artis cohonestandi gratia sunt Dryden, Pope, Blake, Wordsworth, Coleridge, Byron, Shelley, Keats et alia.[3] Si canones litterarii sunt tantum instrumenta consiliorum nationalium, proinde traditiones aliae artis item instrumenta politica sint. Etiam sunt philologi qui universitates incusant, quod nonnulli magistri opera eligunt inferiora, quo discipulis esset res cautior. Tutiora opera eligantur ne opiniones discipulorum offendantur. Bloom dicit hanc consuetudinem evadendam esse.[3]

Franciscus Kermode, critica litterarum Britannicus, dixit operis bonitatem apprehendendam esse tantum cum peritia scientiaque; hae artes discipulis dociles sunt, tamen forsit artes tales vix doceri poterunt. Nisi libros sine annotationes litteratas competenter legere possis, qualitates libri inusitatas non intuebere. Qualitates maxumae libri non viderier potest sine lectionem fortem. Tanta difficultas librorum grandium est uteam libri canonici ab auditoriis intellectualibus legantur.[4] Bloom dixit: “Pulchrum pretium ex memoria et (sicut Nietzsche vidit) ex dolore oritur.” Omnia mundi opera sunt impossibilia lectu aetate una; ergo, tantum opera clarissima sunt legenda.[5] Cognitionis imperio quam corporis delectatione lectores fortes libros legunt.[6]

Sculptura Sapphus Museo Lupariensi Lutetiae. Sappho fuit poetria Graecorum carminum.

Nexus interni[recensere | fontem recensere]

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Haroldus Bloom, Where Shall Wisdom Be Found? Novum Eboracum: 2004. ISBN 1-57322-284-4
  2. T. S. Eliot. What is a Classic? On Poetry and Poets (Londonii, 1957).
  3. 3.0 3.1 Haroldus Bloom, The Western Canon: The Books and School of the Ages. Novum Eboracum: Harcourt Brace, 1994.
  4. Frank Kermode, Strange, Sublime, Uncanny, Anxious, 1994.
  5. Haroldus Bloom, The Western Canon: The Books and School of the Ages. Novum Eboracum: Harcourt Brace, 1994.
  6. Haroldus Bloom, Where Shall Wisdom Be Found? Novum Eboracum: 2004. ISBN 1-57322-284-4