Latinitas inspicienda

Belliiocensis

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.
Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.
Interpretationes vernaculae

Belliiocensis regio[1] (Francogallice Beaujolais) est regio geographica sita septentronem Lugduni in Francia, quae se extendit in septentrionem praefecturae Rhodani et in meridiem Araris et Ligeris. Est, quondam provincia Francica, cujus urbs est historice Bellum Iocum[fr], ex qua sumit nomen eius, et caput actualis est Villa Franca ad Ararem (caput arrotundimenti Rhodani).

Geographia[recensere | fontem recensere]

Mons Brouilly, visum a Quincié-en-Beaujolais (visum aereum)

Situs[recensere | fontem recensere]

Bellijocensis est posuere in montibus siti in septentrio-orientem Massivi centralis, finitimi ad orientem a valle Araris, et ad occidentem per valle de Ligeris. Montes Bellijocensis, ut aliquando refertur ad hoc statuto, sunt contigua ad aquilonem, in montes Matisconenses, et ultra Morvano, et in meridie ad Montes Lugdunenses, et ultra ad massivum de Pilat. Maior pars Bellijocensis, et plures eius multitudo, sita est in clivo orientali massivi.

Duas viae communicationis naturales advertent Bellijocensis septentrionem et meridiem Massivi montani[2] : meridie, transiens de Tarare (Collis Silvaticorum, 725 metra) inter valle Turdine atque Rhins, tributaria Ligeris; transiens Beaujeu septentrionem, dona ad ortum de erosione interiorem Massivi, quam communicat ab Bella Villa cum Pulliaco par collis des Écharmeaux.

Principales communiae Bellijocensis

Culmen[recensere | fontem recensere]

Culmen montum Bellijocensis est in Mons Sancti Rigaldus, ad 1 009 m altitudinis. Culmen est concomitante par rupa d'Ajoux at 970 metris et mons Tourvéon ad 949 metris.

Hydrographia[recensere | fontem recensere]

Historia[recensere | fontem recensere]

Insigne Bellijocensis

Ab 1898, Claudius Savoye, magister in Bellijocensis, scripsit librum qui refertur ad Bellijocensem praehistoricam. Bellijocensis primum baronia, quae habuerunt ad saeculum IX ab Gullielmus, comes Lugdunensis et Forensisis, qui mortuus est in 0 . Ad mortem, baronia cecidit ad filium Berardus, qui primum peperit titulo dominus Bellijocensis. Hoc primum domus mortuus est in 1265, in persona Guiscardus V.

Gubernatio generalis Lugdunensis saeculo duodevicensimo, cum provinciis Lugdunensi, Forensi et Bellijocensi, et communibus et praefecturis actualis?.

Isabel, eia heressa, nupta Reginaldus, comes Forensis, qui factus est in caput de nova domo domini Bellijoci, inter quos et nos note Eduardus I, mariscallus Franciae. Baronia Bellijoci abiit ad 1400, in Domo Borbonia, per cessione qui fecit Eduardus II Bellijocensis ad Ludovicum II Borboniensis, eius patruus. Unum semen hoc, Petrus II Borboniensis, genitor Bellijoci uxorem Annam Franciae, filia Ludovici XI, nota ut Domina Bellijoci.

In 1522, Bellijocensis, confiscatus ad constabularium Borboniae, datum Ludovica Sabaudiae, mater Francisci I. Reunitus ad coronam in 1531, factus in 1560 per Franciscum II, ad Ludovicum III Monpenserii, heres Constabularii. Maria Monpenserii porta in dotem, in 1626 ad Gastonem Aurelianensem, cuius filia, celebris Grande Mademoiselle (Magna Dominitiola), legata Philippus Aurelianensis, frater Ludovici XIV.

Bellijocensis, erectus in comitatum, remansit in Domus Aurelianensis. Ultimum principem, qui semper peperit titulo comitis Bellijocensis, erat Ludovicus Carolus Aurelianensis, tertius frater regis Ludovici Philippi I, natus in Paris in 1779, et mortuus in Melita in 1808.

Activitas[recensere | fontem recensere]

Oeconomia Bellijocensis repausa ab viticultura, industria et activitatibus servitium coniunctum conspectu hominum. Autem, tertia laboratorum qui habitant in Bellijocensis opus in Agglomeratio Lugdunensis[3].

Bellijocensis consistit tres zonae geographicae distinctae:

  • Vallis Araris, ubi sunt maior communicatio itineribus (via, via regia, ferrivia, Arar canalizatum), et ubi sunt activitates industriales immutavit ;
  • clivus Bellijocensis, quae portant vinea ;
  • Bellijocensis Viridis: activitas agricula dominata ab agricultura, industria arboribus ferebat a identitate naturale, et fortis aliquet, oeconomia traditionalis in phase diversificationis (post textile ad metallurgiam, plastica, et agroalimentaris), activitatis turistica cum forte progresso.

Viticultura[recensere | fontem recensere]

Vinea Beaujolais autumno visa.

Bellijocensis est regio vinicola, nota pro sua vina typica, vina rubra a 99% uvae Gamay.

Productio media fecit in 1,1 decies centena milia hectolitrum per campaniam dividitur in duodecim AOC: Beaujolais, Beaujolais Villages et decem cruda (Morgon, Régnié, Moulin à vent, Cote de Brouilly, Brouilly, Juliénas, Saint-Amour, Chénas, Chiroubles et Fleurie). Sole appellationes genericae nomina (primum duo) potest ponere dicunt ipsum primum. Idem est, et expectatur in mundo omni anno in tertio die iovis novembris in traditionalis degustationis de Belliiocense novum[fr][4].

Silvicultura[recensere | fontem recensere]

Disperdentur excelsa Bellijocensis habent multi insidiis plantatae coniferis.

Textilis[recensere | fontem recensere]

Multa plectentes molendinis sunt praesentes in regione.

Cultura popularis[recensere | fontem recensere]

Litterae[recensere | fontem recensere]

Filmographia[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Cf. titulum operis Symbola heroica m. Clavdii Paradini, Belliiocensis canonici, et d. Gabrielis Symeonis (1600)Textus. "Absumendarum navium auctor Sancolumbus fuit legionis Bellijocensis centurio" (p. 147 apud Google Books)
  2. . 1930.. pp. 110-112 
  3. Formula:Pdf Le Beaujolais : un territoire rural marqué par les restructurations industrielles, sur insee.fr.
  4. Site officiel des vins du Beaujolais

Nexus interni