Bedenbostelum
Appearance
Res apud Vicidata repertae:

Civitas: Germania
Locus: 52°38′59″N 10°15′0″E
Numerus incolarum: 1 001
Situs interretialis
Locus: 52°38′59″N 10°15′0″E
Numerus incolarum: 1 001
Situs interretialis
Gestio
Procuratio superior: Circulus Cellensis, Lachendorfium
Geographia
Bedenbostelum[1] seu Begenborstelda[2] seu Beginburstalla[3] (Theodisce Beedenbostel; Saxonice Bedenbossel) commune Saxoniae Inferioris 1.054 incolarum in Circulo Cellensi est.
Historia
[recensere | fontem recensere]Anno 1051 Bedenbostelum primo in tabulis Henrici III imperatoris descriptum est. Ab anno 1973 Bedenbostelum una cum Alrebekesa[4] (Theodisce et Saxonice Ahnsbeck), Eldinga[5] (Theodisce et Saxonice Eldingen), Hohna[6] (Theodisce et Saxonice Hohne) atque Lachendorfium[7] (Theodisce Lachendorf; Saxonice Lachendörp) ad commune generale Lachendorfium pertinet.
Notae
[recensere | fontem recensere]- ↑ Niedersächsisches Landesarchiv (1924). Niedersächsisches Jahrbuch für Landesgeschichte. Veröffentlichungen de Historischen Kommission für Niedersachsen und Bremen.
- ↑ Lünzel, H. A. (1858). Die ältere Diöcese Hildesheim: beschrieben und mit historischen Erläuterungen versehen. Gerstenberg'sche Buchhandlung.
- ↑ Janicke, K. (Ed.) (1896). Urkundenbuch des Hochstifts Hildesheim und seiner Bischöfe: Band I. Bis zum Jahre 1221. S. Hirzel. archive.org.
- ↑ Oven, A. von (Ed.) (1872). Urkundenbuch des Herzogthums Lüneburg: Diplomata, chartae et registra historica saeculi XII (Documentum anni MCXCVII de venditione praedii Alrebekesae) (Vol. I). Hannoverae: Carl Rümpler.
- ↑ Germanica toponyma cum suffixis -ing et -ingen plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-inga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Huninga, Ihilinga, Incinga, Isininga, Lauginga, Leichlinga, Liuchinga, Liutmuntinga, Lollinga, Machtolvinga, Mecchinga, Memminga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
- ↑ Germanica et Romanica (praecipue Francica) toponyma cum suffixo -e plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae". Qua de latinizatione, vide Botanical Latin, ubi dicitur "(...) -e : -a (...)".
- ↑ Germanica toponyma cum suffixo -dorf plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-dorfium-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Ensdorfium, Burgdorfium, Altdorfium, Oberndorfium, Rebdorfium, Schenckendorfium, Wilhelmersdorfium apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).

