Audientes audiant

Conferatur pagina principalis: Index Carminum Buranorum.

Audientes audiant
Numerus	CB 218
Argumenta	alcoholismus, alea, conviviality
Lingua	lingua Latina mediaevalis
← Iocundemur sociiCum «In orbem universum» →

“Audientes audiant” est initium carminis a discipulis vagantibus partim Latine, partim Theodisce scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CCXVIII reperitur.

Textus

Theodisce/Latine

1. Audientes audiant:

diu schande uert al uber daz lant

querens viles et tenaces.

si hat sich uermezzen des,

quod velit assumere

di bosen herren, swie ez erge,

ad perdendum in Dothaim.

nu hin, nu hin, nu hin, nu hin.

2. O liberales clerici,

nu merchent rehte, wi deme si:

date, vobis dabitur,

ir sult lan offen iwer tur

vagis et egentibus,

so gewinnet ir daz himel hus

et in perenni gaudio

alsus, also, alsus, also.

3. Sicut cribratur triticum,

also wil ih die herren tun:

liberales dum cribro,

die bosen risent in daz stro;

viles sunt zizania,

daz si der tieuel alle erslahœ

et ut in evum pereant.

avoy, avoy, alez avanz!

4. Rusticales clerici

semper sunt famelici.

die geheizent unde lobent vil

unde lovfen hin zer schande zil.

quisque colit et amat,

daz in sin art geleret hat;

natura vim non patitur.

hin vur, hin vur, hin vur, hin vur!

Latine

1. Audientes audiant:

dedecus it per totam terram

quaerens viles et tenaces.

Id sibi arrogavit,

quod velit assumere

malos dominos, quomodocumque eveniat,

ad perdendum in Dothaim.

nunc huc, nunc huc, nunc huc, nunc huc.

2. O liberales clerici,

nunc advertite recte, quomodo sit:

date, vobis dabitur,

debetis sinere apertam vestram portam

vagis et egentibus,

ita lucretis domum caelestem

et in perenni gaudio

ita, sic, ita, sic.

3. Sicut cribratur triticum,

ita volo dominos tractare:

liberales dum cribro,

mali cadunt in stramen;

viles sunt zizania,

quos diabolus omnes occidat

et ut in aevum pereant.

eia, eia, omnes ante!

4. Rusticales clerici

semper sunt famelici.

hi promittunt et laudant multum

et currunt ad finem dedecoris.

quisque colit et amat,

quod eum sua natura docuit;

natura vim non patitur.

porro, porro, porro, porro!

Descriptio

Hoc carmen, in sectione potoria codicis positum sed indolem moralem praebens, est invectiva macaronica quae avaritiam dominorum et clericorum rusticorum vituperat. Auctor liberalitatem erga clericos vagantes laudat, monens divitias caelestes solum per elemosynam comparari posse. Per metaphoram tritici et cribri, poeta bonos a malis secernit, viles homines zizaniis comparans et eorum perditionem in Dothaim (locum biblicum ubi Iosephus a fratribus venditus est) flagitans. Carmen naturam humanam invocat, affirmans unumquemque agere secundum propriam indolem quae vinci non potest.

Bibliographia

• Lehtonen, Th. M. S. (1995). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4

• Ostendere
• Recensere
• Historiam inspicere

Carmina Burana