Roman numeral 10000 CC DD.svg

Astrometria

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Forma adhibitionis interferometriae in iactu longitudinis undarum opticarum ad locos stellarum determinandos. Ex NASA/JPL-Caltech.

Astrometria est pars astronomiae quae exactas locorum motuumque stellarum aliorumque corporum caelestium mensuras tractat. Data a mensuris astrometricis generata informationem profert de origine cinematica corporeaque systematis solaris nostraeque galaxiae, viae lacteae.

Historia prima[recensere | fontem recensere]

Notio navis caelestisTAU, studium annis 1960 propositum, quod indagationem praecursoralem interstellarem adhiberet ad basim augendam ad parallaxim stellarem computandam ut astrometriam adiuvet.

Historia astrometriae cum historia catalogorum stellarum coniungitur, quae locos rationis rerum in caelo astronomis dederunt, ut motus corporum caelestium indagarent. Quod tempore Hipparchi excogitatum est, trigonometri Graeci, qui circiter annum 190 a.C.n. catalogos Timocharis Aristillique eius decessorum adhibebat ad praecessionem telluris inveniendam. Cum operam scientiae daret, gradum nitoris excogitavit, qui hodie in usu iam est.[1] Hipparchus catalogum cui saltem 850 stellae et earum loci erant composuit.[2] Claudius Ptolemaeus, eius successor, catalogum stellarum 1022 in Syntaxi mathematica inclusit, earum locos, coordinata, nitoresque indicans.[3]

Pater astronomiae hodiernae Fridericus Gulielmus Bessel saepe habetur.

Nexus interni

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Walter 2000.
  2. Kanas, Nick (2007). Star maps: history, artistry, and cartography. Springer. p. 109. ISBN 978-0-387-71668-8 .
  3. Kanas 2007: 110.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Brosche, P., et Harald Schuh. 1999. "Neue Entwicklungen in der Astrometrie und ihre Bedeutung für die Geodäsie." Zeitschrift für Vermessungswesen 124: 343–50. ISSN 0044-3689.
  • Kovalevsky, Jean. 1995. Modern Astrometry. Berolini et Novi Eboraci: Springer. ISBN 3-540-42380-X. Archivum.
  • Kovalevsky, Jean, et P. Kenneth Seidelman. 2004. Fundamentals of Astrometry. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0-521-64216-7.
  • Perryman, Michael. 2008. Astronomical Applications of Astrometry: Ten Years of Exploitation of the Hipparcos Satellite Data. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-51489-7.
  • Redlich. Julius. 1907. Ein Blick in das allgemeinste Begriffsnetz der Astrometrie. Langensalza: Verlag Beyer.
  • Schödlbauer, Albert. 2000. Geodätische Astronomie: Grundlagen und Konzepte. Berolini et Novi Eboraci: De Gruyter. ISBN 3-11-015148-0.
  • Sigl, Rudolf. 1991. Geodätische Astronomie. ed. tertia. Heidelbergae: Verlag Wichmann. ISBN 3-87907-190-X.
  • Walter, Hans G. 2000. Astrometry of fundamental catalogues: the evolution from optical to radio reference frames. Novi Eboraci: Springer. ISBN 3-540-67436-5.
  • Webb, Stephen. 2001. Measuring the universe: the cosmological distance ladder. Londinii: Springer. ISBN 1-85233-106-2.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad astrometriam spectant.