Amor telum est insignis Veneris
| Amor telum est insignis Veneris | |
|---|---|
| Numerus | CB 165 |
| Argumenta | Amor |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Amor telum est insignis Veneris” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero CLXV reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]Hoc carmen, in sectione amatoria codicis positum, est celebratio Veneris et potentiae amoris, qui ut telum cor amantis transfigit. Poeta pulchritudinem puellae dulcis describit, cuius os lilii odorem fraglat et cuius aspectus omnem mentis nubilum detergit.[1]
Argumentum carminis ad exultationem et choream spectat, ubi amans socios invitat ut concorditer canant et plaudant. In fine, auctor suum desiderium singulare exprimit erga mulierem pudicam, sperans eam in amicam accipere et gaudio potiri, quod est proprium litterarum goliardicarum in quibus naturae laus cum sensibus humanis coniungitur.[1]
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4