Roman numeral 10000 CC DD.svg
Mille Paginae.png

Aequatio differentialis

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Solutiones aequationis . Lineae parvae virides clivum (dy/dx) monstrant. Tres lineae curvae sunt tres solutiones y = f(x) quae inter se numero constanti differunt.

Aequatio differentialis[1] est aequatio mathematica, in qua functiones unius aut multarum variabilium cum derivativis suis copulantur. Aequationibus differentialibus scribuntur multae leges in scientiis naturalibus. Theoria aequationum differentialium pars magni momenti est analysis. Saepe sunt solutiones functiones, quae illis functionibus satisfaciunt. Cum aliae solveri non possint, saepissime sunt approximandae, et methodi talium approximationum faciendarum sunt pars analysis numericae.[2]

Historia[recensere | fontem recensere]

Saeculo XVII, cum calculus infinitesimalis inventus esset, coepit disciplina aequationis differentialis. Proposuit Isaacus Newtonus in opere suo Methodus fluxionum et Serierum Infinitarum[3] tria genera aequationum differentialium:

Solutae sunt haec aequationes in eo opere.

Exempli[recensere | fontem recensere]

Ecce exempli aequationum differentialium ordinariarum,in quibus sunt u functiones incognitae, x variabiles indenpendentes, c,ω et ceteri constantes.

  • Aequatio differentialis gradus primi linearis non homogenea cum coefficientibus constantibus:
  • Aequatio differentialis gradus secundi linearis homogenea:
  • Aequatio differentialis gradus secundi linearis homogenea cum coefficientibus constantibus, quae motus harmonicum describit:
  • Aequatio differentialis gradus primi non linearis non homogenea:
  • Aequatio differentialis gradus secundi non linearis, quae pendulum longitudine L describit:

Ecce exempli aequationum differentialium partialium,in quibus sunt u functiones incognitae,x vel t vel y variabiles indenpendentes.

  • Aequatio differentialis partialis gradus primi linearis homogenea:
  • Aequatio Laplace,hoc est aequatio differentialis partialis ellipsis gradus secundi linearis homogenea cum coefficientibus constantibus.
  • Aequatio KdV,hoc est aequatio differentialis partialis gradus tertii non homogenea:

Genera[recensere | fontem recensere]

Aequatio differentialis ordinaria[recensere | fontem recensere]

Searchtool.svg Si plus cognoscere vis, vide aequatio differentialis ordinaria

Aequatio differentialis dicitur ordinaria, si modo functio incognita unius quantitatis variabilis et derivativa sua continet. Haec functio, quae ex x dependet, saepe y appellatur. Ita plerumque nominatur x variabilis independens.

Aequatio differentialis partialis[recensere | fontem recensere]

Searchtool.svg Si plus cognoscere vis, vide aequatio differentialis partialis

In aequatione differentiale partiale continentur non solo functiones incognitae multarum variabilium, sed etiam derivativa partialia sua.

Aequatio differentialis non linearis[recensere | fontem recensere]

Aequatio differentialis non linearis consistit ex productis functionium incognitarum et derivativis suis. Vix possunt solutiones accuratae illarum aequationum inveniri, nisi illae aequationes quaedam symmetrias habent. Cum solutae non sint, utuntur nonnumquam aequationes differentiales lineares propriae, ut solutiones approximent.

Gradus aequationis differentialis[recensere | fontem recensere]

Gradus, sive Ordo aequationis significat maximum gradus derivativorum in ea aequatione. Si modo derivativum gradus primi adest (hoc est, vel ), est aequatio gradus primi. Si derivativum gradus secundi adest (, etc.), appellatur ea aequatio gradus secundi, et similiter sunt ceteri.[4]

Usus[recensere | fontem recensere]

Simul primum usae sunt aequationes differentiales in scientiis naturalibus, maxime in Physica, Biologia et Chemia.

Physica[recensere | fontem recensere]

Biologia[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Die Streitschriften By Jakob Bernoulli, Jean Bernoulli, Herman Heine Goldstine, P. Radelet-de Grave (Anglice, Latine)
  2. Braun, p. 1
  3. Newton, Isaac (c.1671), Methodus Fluxionum et Serierum Infinitarum (1736) [Opuscula, 1744, Vol. I. p. 66].
  4. Braun, p. 121.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Martin Braun. Differential Equations and their Applications. New York: Springer, 1978.

Nexus externus[recensere | fontem recensere]