Ad cor tuum revertere
| Ad cor tuum revertere | |
|---|---|
| Numerus | CB 26 |
| Auctor | Philippus Cancellarius |
| Argumenta | Moralitas, Ethica |
| Lingua | Lingua Latina mediaevalis |
“Ad cor tuum revertere” est initium carminis a discipulis vagantibus Latine scripti, quod in codice Carminum Buranorum sub numero XXVI reperitur.[1]
Textus
[recensere | fontem recensere]Descriptio
[recensere | fontem recensere]In hoc carmine, cuius auctor Philippus Cancellarius esse videtur, scriptor hominem ad paenitentiam et introspectionem vehementer exhortatur. Argumentum cum admonitione incipit ut peccator “ad cor suum” redeat, condiciones miseras humanae vitae agnoscens. Auctor interrogat cur homo vitiis indulgeat et Dei iram cotidie provocet, imaginem biblicam ficus infructuosae adhibens quae succidi meretur.[1]
Descriptio vitae humanae quasi “alterius mortis” severitatem moralem carminis exprimit. Scriptor urget ut reatus sine mora purgetur, quia hora mortis unicuique incognita est. In hac visione, caritas quae non operatur aret et deficit, hominemque ad beatitudinem perducere non potest. Haec pars carminis necessitatem gratiae et operum bonorum in via salutis extollit.[1]
Ultima pars carminis allegoriis evangelicis nititur, praecipue parabolis de convivio nuptiali et virginibus prudentibus ac fatuis. Homo monetur ne sine veste nuptiali ad curiam regalem veniat et ne lampadem vacuam ferat cum Sponsus (Christus) advenerit. Concluditur cum beatitudine vigilantiam laudante, hortans ad spiritualem expergefactionem ante Domini adventum.[1]
Investigatio palaeographica musica
[recensere | fontem recensere]Carmina Burana, praesertim carmen numeris viginti sex adnotatum sub titulo Ad cor tuum revertere, grave documentum ad studium palaeographiae musicae medii aevi praebet, quod genus conductūs(en) continui repraesentat. Haec compositio, Philippo Cancellario tributa, in pluribus codicibus manu scriptis servatur, inter quos eminent Codex Buranus (B: München, BSB, Clm 4660), Codex Laurentianus (F: Firenze, BML, Pluteus 29.1), et Codex Huelgas (H: Burgos, Monasterio de Las Huelgas). Investigatio palaeographica horum fontium varietatem notationis illustrat, a formis adiastematicis vetustioribus codicis Monacensis Clm 18190 (A), ubi neuma sine lineis cursum melodiae tantum adumbrat, usque ad systemata magis evoluta saeculi decimi tertii.[2]
In codicibus melioribus, sicut in codice F et D (Darmstadt 2777), structura musicae cum textu arte coniungitur, sed interpretatio rhythmica magnam difficultatem palaeographis hodiernis parit. Cum hic conductus formam continuam habeat, notationis lineamenta non semper mensurabilia sunt, quod efficit ut multi musici et docti, sicut Clemencic, transcriptionem mensuralem strictam evitent. Collatio palaeographica inter codices B, D, F, et H demonstrat quomodo melodia per Europam diffusa sit, mutatis interdum ligaturis et punctis secundum usum scriptorii loci. Analysis paleographica rursus confirmat nexum inter hunc rhythmum et sermones Anselmi Cantuariensis, ubi accentus verborum in schemate melico repercutitur, praesertim in clausulis ubi neumarum densitas maior invenitur ad textus gravitatem efferendam.[2]
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 5 De correctione hominum 26-28.
- 1 2 Bianchini, Michele & Venutti, Anna. Ad cor tuum revertere (CB 26). Carmina Burana: ricerche sulla musica. Examen Apium.
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Lehtonen, Th. M. S. (). Fortuna, Money, and the Sublunar World: Eleventh-century Ethical Thought as a Paradigm for Late Medieval Moral Philosophy. Helsingiae: Societas Litterarum Finnicarum. ISBN 978-951-717-846-4