Theoria maioris stulti

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Nulla Vicipaediae Latinae pagina huc annectitur.
Quaesumus in alias commentationes addas nexus ad hanc paginam relatos. Quo facto hanc formulam delere licet.

Theoria maioris stulti (Anglice: greater fool theory) est doctrina Keynesiano pulchritudinis certamini haud absimilis, quae eo nititur, ut iacturae periculum a stulte audenti quodam ad aliquem etiam stultiorem propellatur. Quisquis enim pecuniam in aliqua re incerta (sicut chrematographo aliove pluris aut minoris empto) collocat confisus se hanc rem alicui "maiori stulto" posthac vendere posse, non idcirco emit, ut rem paratam satis pretii esse putet, sed ut rem paratam credat postea pluris vendi posse.[1]

Icon apps query.svg
Haec pagina scripta est a tirone, qui nondum Latinitate callidissima utitur.
Usor Latinitatis callidior textum inspiciat, errores corrigat resque auctori explicet.

Alii, maxime qui pecuniam in momento collocant, modum bonum esse ut quaestum in commercium sortis pecuniaria faciant credent; alii, maxime qui pecuniam in virtute collocant, mercatores agnoscere quod pretium esse nimium contumeliosum (et tum pustulam quaestus rumpet) credent. Theoria maioris stulti optimismum momentumque commercii de sorte pecuniaria singularis, grege industrialis singularis, vel totum commercium utitur.

Adversum est collocare in virtute aut collocare in contrario, quod mentem mercatus paulum vel contra aestimat. Conductores qui in virtute collocant, ut Warren Buffet, credent quaestum ex sortibus pecuniaria esse ex quaestum collegiorum, et quaestum super illa tantummodo posse causa theoriae maioris stulti.

Nota[recensere | fontem recensere]

  1. Descriptio apud Investopediam