Sufismus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Sepulcrum Khoja Afāq, prope Kashgar Sinae

Sufismus (Arabice: تصوّف taṣawwuf ; Persice: صوفی‌گری sufigari ; Turcice: tasavvuf ; Urdu: تصوف) usitate habetur interior mysticusque religionis Islamicae modus.[1] Adsectator huius memoriae plerumque appellatur ṣūfī (Arabice: صُوفِيّ), quamquam alii adsectatores hac voce utuntur solum pro quibus mentem Sufismi attineant. Alium nomen indagatoris Sufiani est dervish.

Classici Sufismi doctores Sufismum esse "scientam cuius finis est reparatio cordis et id avertere ab omnibus praeter Deum" circumscripserunt.[2] Alioquin, verbis Ahmad ibn Ajiba, doctoris Darqawiensis, Sufismus est "scientia per quam homo potest scire in praesentiam divinam peregrinare, se impuritatis intus purgare, et se variis notis laudabilibus exornare."[3]

Motus Sufianus nonnullos continentes culturasque per milia annos attigit, primum in linguis Arabica expressus, tum Persica, Turcica, et deinde duodecim aliis linguis.[4] Ordines Sufiani, qui doctriná sunt aut Sunni aut Shi'a, ortum habent ex Muhammad, propheto Islamico, per eius patruele Ali, vel ex Abu Bakr. Adsectatores Sufismi postulant Sufismum radices cepisse in cultura consuetudinibus Islamicis, quoniam sunt factiones Islamicae, praecipue Salafismus et Wahhabismus, quae habent Sufismum esse haeresim.

Secundum quosdam criticos hodiernos, sicut Idries Shah (1971), philosophia Sufismi est in natura universa, radicibus quae originem Islamismi et aliarum religionum hodiernarum antecesserunt; similiter, alii Musulmani credunt Sufismum esse praeter provinciam Islamicam.[5]

Etymologia[recensere | fontem recensere]

Lexica Sufi radix vel de verbo Arabico صوف ṣūf 'lana' deducitur, quod spectat ad amicula simplicia quae antiquiores ascetici Musulmani gesserunt, vel fortasse de verbo Arabico صفا ṣafā 'puritas'. Ambas explanationes commiscuit al-Rudhabari, dicens Sufistam esse "qui lanam super puritatem gerit."[6] Alii subicunt verbum Arabicum ṣufi de Aṣhab aṣ-ṣuffa 'Socii Vestibuli' deduci, qui tempore Muhammad, Musulmani in egestatem redacti, in vestibulo mescitae prophetae egerunt ad orationes se devoventes, avidi discere nova Qur'ān incrementa dum in lucem proferebantur. Etiam alia etymologia, ab Abū Rayhān al-Bīrūnī Persico saeculi decimi historico proposita, verbum cum verbo Graeco sophia 'sapientia' conectit.

Iudicia prima[recensere | fontem recensere]

Historia Sufismi[recensere | fontem recensere]

Nomen Allah in cor discipuli scriptum, secundum sectam Qadiri Al-Muntahi

Origines[recensere | fontem recensere]

Formalizatio doctrinae[recensere | fontem recensere]

Tres gravissimi sheikh Sufienses[recensere | fontem recensere]

Bayazid Tayfur al-Bistami[recensere | fontem recensere]

Bayazid habetur unus "ex sex claris stellis in firmamento prophetae" et vinculum in Aurea Naqshibandi Tariqah Catena.

Ibn Arabi[recensere | fontem recensere]

Saeculis duodecimo exeunti et tertio decimo ineunti, a mysticismo speculativo motus, Ibn al-Arabi rationem produxit quae absolutum inter legem et Sufismum hiatum creavit.

Junaid[recensere | fontem recensere]

Junaid, quartus ordinis Safavid dux, spiritualem ordinis vim transformare in potestatem civilem conatus est.

Auctus ponderis Sufismi in culturis Islamicis[recensere | fontem recensere]

Sufismus hodiernus[recensere | fontem recensere]

Iudicia theoretica in Sufismo[recensere | fontem recensere]

Observati doctores Islamici qui memorias a maioribus posteris traditas cognoscunt, duos intra Sufismo ramos maiores discernentes, sic inter animos variorum antistitum et inter stirpes studii distinguunt.[7] Una quidem via ab signis ad significantem (Anglice: signifier) ducit; una autem ducit ab significanti ad signa.

In via ab signis ad significantem (vel ab operibus ad eius opificem), indagator incipit se inferiorem omnis rei corruptae purgando quae prohibeat cognitionem omnium rerum a Deo creatarum, re vera theophaniae, voluntariae Dei patefactionis.[8] Haec via est via Imam Al-Ghazali et plurimorum ordinum Sufiensium.

In via ab significanti ad signa (vel ab opifice ad eius opera), indagator, divinam attrahendi vim (jadhba) sensens, intrat in viam conspecto fine, recta praesentiae divinae apprehensione, ad quam omnis nisus spiritualis intenditur. Haec ratio non substituitur in loco nisus ad cor purgandum, sicut in alio ramo; sed oritur ex alio in viam aditu. Haec via est via praecipue magistrorum ordinum Naqshbandi et Shadhili.[9]

Adhibere Sufismum in aliis doctrinae regnis[recensere | fontem recensere]

Usus Sufismi[recensere | fontem recensere]

Sepulcrum Darbar-e-Gohar Shahi in Kotri Sharif, gravis peregrinationis situs

Dhikr[recensere | fontem recensere]

Dhikr est recordatio Dei, omnibus Musulmanis in Qur'an iussa. Facere dhikr est sensum praesentia divinae exercitare (alii dicunt "petere statum gnaritatis Dei") secundum variis modis.

Muraqaba[recensere | fontem recensere]

Peregrinationes Sufi[recensere | fontem recensere]

Religio Islamica et Sufismus[recensere | fontem recensere]

Sufismus et lex Islamica[recensere | fontem recensere]

Receptio[recensere | fontem recensere]

Criticism intra Islam[recensere | fontem recensere]

Perception extra Islam[recensere | fontem recensere]

Vis Sufismi in Iudaismo[recensere | fontem recensere]

In cultura populare[recensere | fontem recensere]

In pelliculis[recensere | fontem recensere]

Pellicula Bab´Aziz (2005), a Nacer Khemir moderata, fabulam enarrat veteris dervish caeci, cui necesse est terram desertam cum parva nepti transire per multas dies noctesque ut suam ultimam reconciliationem dervish, tricensimo anno quoque celebratam, attingat. Pellicula, mysticismi Sufi plena, versus Rumi aliorumque poetarum Sufi adfert et ecstaticam Sufi saltationem ostendit.

In musica[recensere | fontem recensere]

Madonna in disco Bedtime Stories (1994) carmen "Bedtime Story" cecinit, in quo sublimus fieri (Anglice: getting high) dum sibi non conscius commemoratur: carminis video ostendit ecstaticum ritum Sufi, multis dervish persaltantibus; videntur etiam calligraphia Arabica et alia elementa Sufi. Anno 1998, ea carmen "Amarum Dulceque" (Anglice: Bittersweet) impressit, in quo ea eiusdem nominis poema Rumi pronuntiavit. Proximo anno, per suam Peregrinationem Mundi Summersi, ea carmen "Arcana" (Anglice: Secret) cecinit, quod ritus multarum religionum, saltationem Sufi includentes, ostendit.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Alan Godlas, Sufism's Many Paths, http://www.uga.edu/islam/Sufism.html (University of Georgia, 2000). Nuh Ha Mim Keller, How would you respond to the claim that Sufism is Bid'a? http://www.masud.co.uk/ISLAM/nuh/sufism.htm (fatwa, 1995). Zubair Fattani, The meaning of Tasawwuf, http://www.islamicacademy.org/html/Articles/English/Tasawwuf.htm (Islamic Academy).
  2. Ahmed Zarruq, Zaineb Istrabadi, et Hamza Yusuf Hanson, The Principles of Sufism (Amal Press, 2008).
  3. Anglica Ahmad ibn Ajiba biographia a Fonte Vitae divulgata est.
  4. Michael Sells, Early Islamic Mysticism, p. 1.
  5. Godlas, Egyptian Mystics: Seekers of the Way, ISBN 1-931446-05-9.
  6. Haddad, Gibril Fouad, Sufism in Islam, Sufism in Islam apud www.livingislam.org (LivingIslam.org).
  7. Muhammad Emin Er, Laws of the Heart: A Practical Introduction to the Sufi Path (Shifâ Publishers, 2008, ISBN 978-0-9815196-1-6).
  8. Pro systematica explanatione morborum cordis superandorum ut hic animus attineatur, vide Hamza Yusuf, Purification of the Heart: Signs, Symptoms and Cures of the Spiritual Diseases of the Heart (ISBN 978-1929694150).
  9. De his rebus, pro explanatione notionis vis attrahendi (jadhba), vide prooemium ad Abdullah Nur ad-Din Durkee, Orisons, volumen primum The School of the Shadhdhuliyyah (ISBN 9770018309).

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Sepulcrum Shaikh Salim Chisti in Uttar Pradesh Indiae.
  • Dahlen, Ashk. 2009. "Sufi Islam." In The World's Religions: Continuities and Transformations. Ediderunt Peter B. Clarke & Peter Beyer. Novi Eboraci.
  • Dahlen, Ashk. 2008. "Female Sufi Saints and Disciples: Women in the life of Jalal al-din Rumi." Orientalia Suecana 57.
  • Al-Badawi, Mostafa. 2005. Sufi Sage of Arabia. Louisville: Fons Vitae.
  • Ali-Shah, Omar. 1992. The Rules or Secrets of the Naqshbandi Order. Tractus Publishers. ISBN 978-2-909347-09-7.
  • Arberry, A. J. 1991. Mystical Poems of Rumi. 2 codices. Sicagi: University of Chicago Press.
  • Austin, R. W. J. 1988. Sufis of Andalusia. Gloustershire: Beshara Publications.
  • Bewley, Aisha. 1981. The Darqawi Way. Londinii: Diwan Press.
  • Burckhardt, Titus. 1963. An Introduction to Sufi Doctrine. Lahore.
  • Colby, Frederick. 2006. The Subtleties of the Ascension: Lata'if Al-Miraj: Early Mystical Sayings on Muhammad's Heavenly Journey. Louisville: Fons Vitae.
  • Emin Er, Muhammad. 2008a. Laws of the Heart: A Practical Introduction to the Sufi Path. Shifâ Publishers. ISBN 978-0-9815196-1-6.
  • Emin Er, Muhammad. 2008b. The Soul of Islam: Essential Doctrines and Beliefs. Shifâ Publishers. ISBN 978-0-9815196-0-9.
  • Ernst, Carl. 1999. The Shambhala Guide to Sufism. HarperOne.
  • Fadiman, James, et Robert Frager. 1997. Essential Sufism. Boulder: Shambhala.
  • Farzan, Massud. 1974. The Tale of the Reed Pipe. Novi Eboraci: Dutton.
  • Gowins, Phillip. 2008. Sufism—A Path for Today: The Sovereign Soul. New Delhi: Readworthy Publications (P) Ltd. ISBN 978-81-89973-49-0.
  • Lewinsohn, ed. Classical Persian Sufism from its Origins to Rumi (700–1300). The Heritage of Sufism, 1.
  • Michon, Jean-Louis. 1999. The Autobiography (Fahrasa) of a Moroccan Soufi: Ahmad Ibn `Ajiba (1747–1809). Louisville: Fons Vitae.
  • Rahimi, Sadeq. 2007. "Intimate Exteriority: Sufi Space as Sanctuary for Injured Subjectivities in Turkey." Journal of Religion and Health 46(3)409–422. [1].
  • Shah, Idries. 1971. The Sufis. Novi Eboraci: Anchor Books. ISBN 0-385-07966-4. [http.www.moinuddinchishty.com/mv2/IX/IX_31.htm].

Nexus externi[recensere | fontem recensere]


Sancti Haec stipula ad religionem spectat. Amplifica, si potes!

Mille Paginae.png

Roman numeral 10000 CC DD.svg