Pervigilium

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Pervigilium (Graece παννυχίς pannychis) apud Graecos et Romanos antiquos fuit sacrum quod per noctem totam durat, participibus igitur sine somno vigilantibus; quae res ad deos venerandos saepe facta est. Galba Imperator pervigilium annuale observavit ad honorem Fortunae.[1] Nomen pervigilii usurpatur in titulis et carminis anonymi "Pervigilium Veneris", saeculo fere IV compositi, et opusculi cuiusdam a Petro Louys Francogallice scripti, scilicet Pervigilium mortis.

Pervigilium occasionem praebere temulentiae necnon libidinum interdum videtur. Aulus Gellius in Noctibus Atticis historiam recitat,[2] a Menandro in Plocio et post eum a Caecilio narratam, de puella in pannychide seu pervigilio stuprata.[3] Talis historia et in Menandri Epitrepontibus reperitur.[4] Ad pervigilium Priapi incitat Quartilla in episodio librorum Satyricon Petronii.[5]

Verbum igitur adhibetur a scriptoribus qui cenas longiores et luxuriosas vituperant. De epulis a Vitellio iuxta Ticinum celebratis Tacitus dicit: "Apud Vitellium omnia indisposita, temulenta, pervigiliis ac bacchanalibus quam disciplinae et castris propiora;"[6] Suetonius auctor est Vitellium in Appennini iugis pervigilium egisse.[7]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Suetonius, De vita Caesarum "Galba" 4.3
  2. Aulus Gellius, Noctes Atticae 2.23.14-22
  3. Menander, Plocium fr. 335 Koerte. Caecilius, Plocium
  4. Menander, Epitrepontes 452 [276] et passim
  5. Petronius, Satyrica 21.7
  6. Tacitus, Historiae 2.68
  7. Suetonius, De vita Caesarum "Vitellius" 10.3