Pactio suppletoria de abrogatione servitutis

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Pactio suppletoria de agrogatione servitudinis est pactio Consociationis Nationum ad omnes servitudines et actum analogicum, sicut servi debiti causa, servi agriculturae, et matrimonium coacticium pro mulieribus puellisque, decreta die 7 Septembris 1956 et in potestatem iit die 30 Aprilis 1957. Hodie 123 civitates hanc ratam habent[1]

Epitime Pactionis[recensere | fontem recensere]

In Praefacio Pactio de servitudine (anno 1926) et Convention Societatis Internationalis Laboris de interdictione laboris coacticii (decreta anno 1930) citatur ut ratio hae Pactionis.

Articulus I interdictionem servi debiti causa, servi agriculturae et Matrimonium servitutis pro mulierium et maecatum impuberium affirmat.

Articulus II aetetem legitimam matrimonii ad mulieres potegendum creare debet.

Articulus IV servos qui fugant libri ipso facto spondet.

Articulus V mutilatio, stigma vel signos hominibus ut servus prohibet ut sceli.

Articulus VII de definitionibus "servitudine", "homnime in condicione servi" et "mercatu servorum"

Articulus IX omnes reservationem (declaratio exceptionis civitatibus) prohibet.

Articulus XII hae Pactio etiam in territoria ubi sui iuris no tenet, colonia et omnibus terra quae non natio est originalis opus est.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Sigratura et ratificationes

Nexus externi[recensere | fontem recensere]