Oratio Vessobrunniensis

Oratio Vessobrunniensis est unum monumentorum veterrimorum linguae Theodiscae Antiquae quod in claustro urbis Bavarianae Vessobrunnii inventum est. Quandoque in saeculo nono a scriptore ignoto inscripta est in manuscripto alioqui praesipue Latino ad eam conservandam.

Caput suum litteris uncialibus, alius textus minusculis Carolingianis compilatus est. Poema principalis metro alliterativo de cosmogonia, prex sequens prosa scripta est.

Textus

De Poeta	De Poeta
Dat gafregin ih mit firahim firiuuizzo meista	Hoc disco inter mortuos esse miraculum maximum
Dat ero ni uuas noh ufhimil	Quod ne terra ne caelum esset
noh paum noh pereg ni uuas	ne albor ne mons esset
ni [*] nohheinig noh sunna ni scein	ne ulla [*] ne sol luminavisset
noh mano ni liuhta noh der mareo seo	ne luna canduisset ne mare vastum
Do dar niuuiht ni uuas enteo ni uuenteo	Quando nil erat, ne finis ne limes
enti do uuas der eino almahtico cot	et erat unus omnipotens Deus
manno miltisto enti dar uuarun auh manake mit inan	omnium clementissimus et multi erant eocum
cootlihhe geista enti cot heilac	spiritus benigni et sanctus Deus

Cot almahtico, du himil enti erda gauuorahtos enti du mannun so manac coot forgapi forgip mir in dina ganada rehta galaupa enti cotan uuilleon uuistom enti spahida enti craft tiuflun za uuidarstantanne enti arc za piuuisanne enti dinan uuilleon za gauurchanne

Deus omnipotens, qui caelum et terram creavisti et hominibus tantum bonum dedisti da mihi in gratia tua veram fidem et bonam voluntatem sapientiam et prudentiam et potentiam ad daemonibus resistendum et ad asperum cognoscendum et ad voluntati tuo oboediendum

[*] hic verbum "sterro" (stella) inserendum esse putatur.