Nero Claudius Drusus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Herma Drusi in Musée du Cinquantenaire ( Bruxellis)

Nero Claudius Drusus etiam Drusus maior (natus die 14 Ianuarii 38 a.C.n.; mortuus die 14 Septembris 9 a.C.n.), Liviae Drusillae, uxoris Augusti et primi mariti eius Tiberii Claudii Neronis filius, fuit vir publicus et militaris Romae antiquae. Fuit etiam futuri imperatoris Tiberii frater, Claudii pater, Caligulae avus.

Pueritia et iuventus[recensere | fontem recensere]

Tres menses ante Drusum natum Livia Drusilla Octaviano pacta est; eo nupsit die 17 Ianuarii 38 a.C.n.. Drusus a patre educatus, post eius mortem anno 34 vel 32 in domo Octaviani vivebat. Octaviano suadente anno 19 a.C.n. senatus censuit, ut Druse quinque annos ante tempus cursum honorum incipere liceat[1].

Cursus honorum[recensere | fontem recensere]

Fuit quaestor anno 18, anno 16 a.C.n. in loco fratris Tiberii, qui in Galliam profectus erat, praetor factus est[2]. Anno 15 legatus Augusti pro praetore in Raetia pugnavit, quam in provinciam Romanam redegit. Ornamenta praetoria idcirco accepit. Anno 13 legatus Augusti Trium Galliarum censum habuit[3]. Apud Lugdunum Aram Romae et Augusti inauguravit[4]. Incursionibus Germanorum repulsis in fines Usipetorum, Tencterorum, Frisiorum, Bructerorum, Chaucorum invasit[5]. Anno 12 a.C.n. Argentoratum castra militum ad Rhenum condidit et anno exeunte Romam rediit. Anno 11 praetor urbanus fuit. Vere anni sequentis iterum Germanis bellum intulit[6], accepit ornamenta triumphalia ovationem imperium proconsulare. Tum etiam Tropaeum Drusi in Germania errexit. Anno 10 a.C.n. contra Chattos certavit et cum Augusto et Tiberio Romam rediit[7]. Anno 9 a.C.n. consul ordinarius creatus denuo in Germaniam profectus est, contra Chattos, Suebos, Marcomannos certavit, ad Albem pervenit, praesidia disposuit.

Mors[recensere | fontem recensere]

Anno exeunte ab Albi rediens ex equo cecidit et in Castris Sceleratis mortuus est. Tiberius morientem convenit et corpus Romam portavit. Cinis eius in Mausoleo Augusti sepultus est. Augustus et Tiberius orationes funebres habuerunt, populus in luctu fuit, Ovidius Naso consolationem in Liviam composuit. Ei et liberis nomen Germanici datum est[8]. Arcus in Via Appia aedificatum est, kenotaphium in ripa Rheni apud Moguntiacum errectum est[9].

Lege etiam[recensere | fontem recensere]

  • Karl Christ: Drusus und Germanicus: der Eintritt der Römer in Germanien. Schöningh, Paderborn anno 1956.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Neronem Claudium Drusum spectant.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Cassius Dio LIV 10,4
  2. Cassius Dio LIV 19,1
  3. Cassius Dio LIV 25,1
  4. Suetonius Claudius II 1
  5. Tacitus Annales IV 72,1
  6. Tacitus, Annales I 56,1
  7. Cassius Dio LIV, 36,3
  8. Tacitus, Annales I 33,2
  9. Der Neue Pauly, Stuttgardiae 1999, T. 3, c. 15-16


Antecessores:
Quintus Aelius Tubero et Paullus Fabius Maximus
Consul
9 a.C.n.
cum
Tito Quinctio Crispino Sulpiciano
Successores:
Gaius Marcius Censorinus et Gaius Asinius Gallus