Roman numeral 10000 CC DD.svg
Latinitas nondum censa

Mystica

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Mystica[1] quaesitionem peritiae realitatis supremae significat. Mystica usus religiosus aliquod mundum transcendetem petens est, de quo inclinationes exsistunt in omnes religiones.

Universaliter de mysticam[recensere | fontem recensere]

Generaliter dicere potest, quod religiones occidentales, quae sunt religio Iudaica, Christiana et Islamica, hoc transcendentem Deum appellant. Religiones orientales invicem, praecipue Buddhismus, usus mysticae sine opinionem Dei habent. Sed consentiunt omnes transcendentem verbis huius mundi citerioris inexpressabilem et innominabilem esse, qua de causa mystica theologiae negativae similis est.

Mystica Christiana[recensere | fontem recensere]

Liber divinorum operum Hildegardae Germanicae

Generaliter mystici Christiani peritiam propinquitatis Dei abstinencia ac oratione petunt et mundum relinquere volunt. Destinatum mysticorum 'unio mystica' cum Deo est. Descriptiones momenti huius mystici velut peritia intestina gratiae Dei aut exstasis (Graece) religiosa sunt. Sed opinio unitaria de natura huius transcendentis non est, quia unusquisque ex mysticis de peritiis variis narravit. Et consentiunt naturam Dei veram inexpressabilem esse, qua de causa parabolas adhibent in descriptionem huius peritiae. Exemplum pro ea re est dictum praeclarum Magistri Eckharti de "partu Dei in fundo animae". Personae gravae in historiam mysticae Ecclesiae Catholicae Romanae inter aliae sunt:

In ecclesiis Orthodoxiis etiam traditio mystica erat velut in communitate Hesychastorum, quae meditatione speculationis umbilici et oratione Iesu gratiam Dei petunt.

Mystica Iudaica[recensere | fontem recensere]

Doctrina mystica religionis Iudaicae Hebraice Cabala 'traditio' appellatur. Opinione cabalistica mundus exemplo caeli creatus est. Id est macrocosmum in microcosmo repercuti et unumquodque hominem quasi universum parvum esse. Cabalistae in interdependentia mutua cunctorum graduum existentiae credunt. Eam mutualitatem intellegunt arborem vitae, qui ex decem Sephiroth (Hebraice pro 'notis numerorum') sive decem emanationibus divinibus constat.

Mystica Islamica[recensere | fontem recensere]

In religione Islamica traditio mystica est, quae Sufismus appellatur. Via mystica eius philosophia Induica motus est et in quattuor gradus consistit: exstinguitione animadversionis sensuum, deditione opinionis individualitatis, morte huius 'ego' et tandem dissolutione in principium divinum. Assectatores sufismi, qui Arabice: sufi aut Persice: darwīsch appellantur, in condicione trance se ponunt meditando et in orbem circumagendo.

Mystica orientalis[recensere | fontem recensere]

In mystica Induica, unitas animae personali (Sanscritice: Atman) cum realitate infanda et divina (Sanscritice: Brahman) petitur. Aut aliter dictus, finem vitae putatur superationem et dissolutionem imaginationis de "ego," sicut liquefactio globi salis in oceano. Propterea secundum doctrinam Induicam commutatio animadversionis persequenda est. Cum animadversio cottidiana varietatem rerum discernat, animadversio mystica peritia unitatis sit. Adiumenta et viae huius commutationis sunt meditatio (Yoga), exercitatio respirationis, et abstinentia velut de cibo, potione, aut etiam potestate et pecunia.

Buddhismus docet redemptionem esse in superatione vincularum decem, quae sunt: fides in personalitatem, dubium, adhaesio rituum, cupido sensuum, malignitas, desiderium vitae corporis subtili, desiderium vitae sine corpore, superbia, perturbatio, et ignorantia. Statu eo nanctus homo in Nirvanam 'restinctio, dissipatio' sit, id est condicio tranquilitatis et eruptionis e circuitu infinito reincarnationum. Persona eius modi liberata et sancta Sanscritice Arhat 'dignus' aut Buddha 'excitatus, illuminatus' appellatur.

Inclinatio mysticae peculiaris infra Buddhismum est doctrina Zen, schola quae viam ad cognitionem realitatis (Iaponice: satori) docet, dirigendo cogitationes in momentum praesentem. Id est, mens discipuli liberanda est de cogitationibus perpetuis, quae animi attentionem distrahunt. Rationes perveniendo eum finem sunt meditatio sedens (Iaponice: Za-zen), meditatio ambulans, recitatio, activitas attenta et aenigmates, quae dolo capiunt rationem discursivum (Iaponice: koan). Zen semper in res cottidianas directus est et in cursus diei integrando. De doctrina Zen, viae (Iaponice: do) diversae creviunt: via caerimoniae theae, via calligraphiae, via institutionis florum, via formationis hortus (vide hortus Zen), via sagittarii, et via bellatoris.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Axters, S. (1937). Scholastiek lexicon Latijn-Nederlandsch. Antwerpen: Geloofsverdediging.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]