Maximus Planudes

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Maximus Planudes (Graece: Μάξιμος Πλανούδης, natus circa annum 1260 Nicomediae Bithyniae; mortuus anno 1330 Constantinopoli) fuit grammaticus ac theologus Imperii byzantini, qui imperatoribus Michaele VIII et Andronico II floruit. Maximam vitae partem Constantinopoli egit, ubi monachus litteris ac doctrinae incubuit.


Editiones[recensere | fontem recensere]

Versiones Planudis
  • Annamaria Pavano (Ed.): Maximus Planudes: M. Tulli Ciceronis Somnium Scipionis in Graecum translatum. Romae 1992
  • Anastasios Ch. Megas (Ed.): Macrobii commentariorum in "Somnium Scipionis" libri duo in linguam Graecam translati. Thessalonicae 1995
  • Manolis Papathomopoulos (Ed.): Anicii Manlii Severini Boethii De consolatione philosophiae. Traduction grecque de Maxime Planude. The Academy of Athens, Athenis 1999, ISBN 2-7116-8333-8 (Ed. critica)
Alia opera
  • J. F. Boissonade (Ed.): Anecdota Graeca, 6 Vol., 1829-1844, denuo typis mandata 1962
  • Carolus Immanuel Gerhardt (Ed): Maximus Planudes: Das Rechenbuch. Nach den Handschriften der kaiserlichen Bibliothek zu Paris. H. W. Schmidt, Halle 1865
  • Iacobus Paulus Migne (Ed.): Patrologiae cursus completus, Series Graeca, Vol. 147, 1865 (scripta theologica)
  • Max Treu (Ed.): Maximi monachi Planudis epistulae. Gutsmann, Vratislaviae 1890

Bibliographia[recensere | fontem recensere]


David's face Haec stipula ad biographiam spectat. Amplifica, si potes!