Lucius Opimius

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Lucius Opimius fuit rerum politicarum peritus rei publicae Romanae; una cum Q. Fabio Maximo consul meruit anno 121 a.C.n. Nomen consulatus eius datur vinis eo anno in Italia diffusis; postea enim per multos annos "Vinum Opimianum" celeberrimum fuit.

Gens[recensere | fontem recensere]

Pater eius Quintus Opimius anno 154 a.C.n. consul creatus est.

Cursus honorum[recensere | fontem recensere]

Anno 125 a.C.n. praetor urbanus Fregellas urbem delevit, quae postquam ius civitatis Romanae ei negatum est, cum sociis contra Romam surrexerat[1]. Anno 121 consul una cum Quinto Fabio Maximo electus secundum senatus consultum ultimum acerrime contra factionem Gaii Sempronii Gracchi egit atque eum cum tribus milibus hominum necavit[2]. Pace restituta templum Concordiae atque Basilicam Opimiam errexit. Anno 120 a.C.n. a Publio Decio Subulone caedis civium Romanorum accusatus, sed absolutus est[3]. Dux legationis senatus anno 116 a.C.n. Numidiam inter Iugurtham et Adherbalem reges divisit. Anno 109 a.C.n., quod pecuniam a rege acceperat, lege Mamilia damnatus est [4]. In exilio Opimius mortuus est.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Fontes[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Titus Livius, Periochae LX
  2. Plutarchus, Gaius Gracchus 18,1
  3. Titus Livius, Periochae LXI; Marcus Tullius Cicero, Pro Sestio 140
  4. Gaius Sallustius Crispus, Iugurtha 16,2-4; 40; Marcus Tullius Cicero, Brutus 128


Antecessores:
Gnaeus Domitius Ahenobarbus et Gaius Fannius Strabo
Consul
121 a.C.n.
cum
Quinto Fabio Maximo Allobrogico
Successores:
Gaius Papirius Carbo et Publius Manilius


David's face Haec stipula ad biographiam spectat. Amplifica, si potes!