Libertas loquendi

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Libertas loquendi[1][2][3][4] sive dicendi[4][5] sive sermonis[6][7][8] sive orationis[9] est ius rationum locutione communicandarum. Pars iurum humanorum consideratur et Universa Iurum Humanorum Declaratio (Articulo 19) et Pactio Internationalis de Iuribus Civilibus et Politicis hanc protegent, sed cum obligatione ac resposibilitate speciali.

Notae [recensere]

  1. Branham, R. Bracht; Goulet-Cazé, Marie-Odile (in Anglice). The Cynics: The Cynic Movement in Antiquity and Its Legacy (Hellenistic Culture and Society). p. 191 
  2. Fairey, Emily (in Anglice). Slavery in the classical utopia: A comparative study. p. 91 
  3. Moul, Victoria (in Anglice). Jonson, Horace and the Classical Tradition. p. 57 
  4. 4.0 4.1 Burt, Richard (in Anglice). The Administration of aesthetics: censorship, political criticism, and the public sphere. p. 31 
  5. Owen, John (in Anglice). The works of John Owen, Volume 4. p. 104 
  6. Davidis Morgan Lexicon Anglico-Latinum, nondum editum.
  7. Del Col, Iosephus Ioannes (in Hispanice). Vivae Latinitatis voces locutionesque e scriptis magisterii ecclesiastici collectae et cum sermone Hispano comparatae. p. 23 
  8. Golius, Theophilus (in Latine). Aristotelis Doctrinae Moralis: Ex Decem Libris Ethicorum Ad Nicomachum Ad Nicomachum. p. 265 
  9. Faber, George Stanley. The History of the Ancient Vallenses and Albigenses. p. 136 et 369 

Vide etiam [recensere]


stipula Haec pagina est stipula. Amplifica, si potes!