Ibn Khaldun

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Statua Ibn Khalduni Tuneti

Ibn Khaldūn (-i, m.)[1][2] (Arabice: ابن خلدون ʾIbn Ḫaldūn; Natus 1332 Tuneti - mortuus 1406 Cairi) fuit vir doctus Arabicus Africae Meridionalis.

Opera[recensere | fontem recensere]

  • كتاب العبر Kitābu l-ʿibar vel plenius كتاب العبر وديوان المبتدأ والخبر في (معرفة) أيام العرب والعجم والبربر ومن عاصرهم من ذوي السلطان الأكبر ‎kitābu ʾl-ʿibar wa-dīwānu ʾl-mubtadaʾ wa-ʾl-ḫabar fī (maʿrifah)ʾayyāmi ʾl-ʿarab wa-ʾl-ʿaǧam wa-ʾl-barbar wa-man ʿāṣara-hum min ḏawī ʾs-sulṭāni ʾl-akbar, i.e. "Liber consiliorum, relatio initiorum rerumque gestarum e tempore Arabum, Persarum et Berberorum atque virorum potentium eiusdem temporis"
  • مقدّمة muqaddimah, i.e. "Prolegomena" (vere liber primus operis prioris)
  • التعريف بابن خلدون ورحلته غربا وشرقا at-taʿrīf bi-ʾbni Ḫaldūn wa-riḥlatu-hu ġarban wa-šarqan, i.e. "descriptio Ibn Khalduni et eius peregrinatio per Occidentem et Orientem" (autobiographia)

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Ibn Khalduni Narratio de expeditionibus Francorum in terras islamismo subjectas e codicibus Bodlejanis edidit et latine vertit C. I. Tornberg, Upsaliae 1840
  2. C.I. Tornberg, Notitiae de populo Berberorum ex Ibn Khalduno in primordia dominationis Murabitorum, Upsaliae 1844.

Mille Paginae.png