Ibn Khaldun

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Statua Ibn Khalduni Tuneti

Ibn Khaldūn (-i, m.)[1][2] (Arabice: ابن خلدون ʾIbn Ḫaldūn; Natus 1332 Tuneti - mortuus 1406 Cairi) fuit vir doctus Arabicus Africae Meridionalis.

Opera[recensere | fontem recensere]

  • كتاب العبر Kitābu l-ʿibar vel plenius كتاب العبر وديوان المبتدأ والخبر في (معرفة) أيام العرب والعجم والبربر ومن عاصرهم من ذوي السلطان الأكبر ‎kitābu ʾl-ʿibar wa-dīwānu ʾl-mubtadaʾ wa-ʾl-ḫabar fī (maʿrifah)ʾayyāmi ʾl-ʿarab wa-ʾl-ʿaǧam wa-ʾl-barbar wa-man ʿāṣara-hum min ḏawī ʾs-sulṭāni ʾl-akbar, i.e. "Liber consiliorum, relatio initiorum rerumque gestarum e tempore Arabum, Persarum et Berberorum atque virorum potentium eiusdem temporis"
  • مقدّمة muqaddimah, i.e. "Prolegomena" (vere liber primus operis prioris)
  • التعريف بابن خلدون ورحلته غربا وشرقا at-taʿrīf bi-ʾbni Ḫaldūn wa-riḥlatu-hu ġarban wa-šarqan, i.e. "descriptio Ibn Khalduni et eius peregrinatio per Occidentem et Orientem" (autobiographia)

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Ibn Khalduni Narratio de expeditionibus Francorum in terras islamismo subjectas e codicibus Bodlejanis edidit et latine vertit C. I. Tornberg, Upsaliae 1840
  2. C.I. Tornberg, Notitiae de populo Berberorum ex Ibn Khalduno in primordia dominationis Murabitorum, Upsaliae 1844.

Mille Paginae.png

Roman numeral 10000 CC DD.svg