Roman numeral 10000 CC DD.svg

Feudum

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Feudum vel Feodum (origo Germanica sive Latina vocabuli disputatur) est jus in praedio alieno in perpetuum utendi, fruendi; quod pro beneficio dominus dat ea lege, ut qui accipit sibi fidem et militiae munus aliudve servitium exhibeat.[1]

Beneficium (sic aliter feudum vocant) est illud, quod ex benevolentia alicui ita datur, ut proprietate quidem rei immobilis beneficiatae, penes dantem remanente, usufructus illius rei ita ad accipientem transeat, ut ad eum haeredesque suos masculos et faemineos, si de his nominatim dictum fuit, imperpetuum maneat ob hoc, ut ille et sui haeredes fideliter domino serviant, sive id servitium nominatim, quale esse debeat, expressum sit sive indeterminante promissum sit.[2].

Feudum est clientela militaris ea lege contracta, ut cliens pro beneficio accepto militarem operam praebeat vicissimque patronus suam illi fidem benevolentiamque praestet.[3]

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Cujacius, De feudis, lib. 1, princ. (Opera, tom. 2, Neapoli 1722).
  2. Ibidem.
  3. Franciscus Hotmanus: Disputatio de Feudis, cap. 4 (1573).

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Jan Dhondt: Das frühe Mittelalter (Fischer Weltgeschichte; 10). Fischer-Taschenbuchverlag, Francoforti 2003, ISBN 3-596-50732-4.
  • Alain Guerreau: Fief, féodalité, féodalisme. Enjeux sociaux et réflexion historienne. In: Annales. Economies, sociétés, civilisations. vol. 45 (1990), p. 137-166.

Nexus externus[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Feudum spectant.

Paolo Grossi, Ideologia et tecnica in una definizione giuridica (La definizione obertina da Feudo dai Glossatori a Cujas), in: Quaderni Fiorentini per la storia del pensiero giuridico moderno 19 (1990), vide hic


Libra Haec stipula ad ius spectat. Amplifica, si potes!