Bulbophyllum
| Bulbophyllum | |
|---|---|
| Bulbophyllum echinolabium | |
| Taxinomia | |
| Regnum: | Plantae |
| (inordinata): | Angiospermae |
| (inordinata): | Monocotyledones |
| Ordo: | Asparagales |
| Familia: | Orchidaceae |
| Subfamilia: | Epidendroideae |
| Tribus: | Podochilaeae |
| Subtribus: | Bulbophyllinae |
| Genus: | Bulbophyllum Thouars, 1822 |
| Species | |
|
Index specierum Bulbophyllorum |
|
| Synonyma | |
|
|
Bulbophyllum est maximum familiae Orchidacearum genus, quod, circa 1803 specierum habens, unum est maximorum in omne plantarum regno generum, post Senecionem et Euphorbiam. Sigla generis in diurnis commercii est Bulb.
Index |
Descriptio[recensere]
Genus a Ludovico-Maria Aubert du Petit-Thouars (siglo Thouars) primum descriptum est in libro Histoire particulière des plantes orchidées recueillies sur les trois Iles Australes d’Afrique, de France, de Bourbon et de Madagascar, qui septendecim Bulbophylli species describit. Generi hodie sunt plus quam 2,800 documentorum (nominum acceptorum et nominum idem significantium). Taxonomistae 120 sectiones et subgenera invenerunt. Aliae plantae statum genericum fortasse commerentur. Nonnullis speciebus adeo sunt nomina idem significantia. Communis huius generis recognitio hactenus caret; sed, ut Carlyle A. Luer Horti Botanici Missuriensis confusionem similem inter Pleurothallidinas explicavit, ita investigatio phylogenetica scientiam generis emendare expectatur.
Nomen scientificum de verbo Latino bulbo et verbo Graeco phyllon deducitur, quod attinet ad pseudobulbum super quem folium crescit.
Duae parvae veteresque species Australianae, B. globuliforme et B. minutissimum, anno 1961 in novo genere, Oncophyllo, positae sunt, in quo eae sunt solae species, nunc Oncophyllum globuliforme et Oncophyllum minutissimum nominatae.[1]
Media generis diversitas est in silvis Papuae Novae Guineae (plus quam 600 species), evolutionaria ut videtur patria, quamquam genus est pantropicum et longe lateque diffusum, inventum in Australia, Asia Meridionali (cum plus quam 200 speciebus in Borneo), Africa, Madagascaria (cum 135 speciebus, aliquibus endemicis), et in tropica America Media et Meridionali.
Communes generis proprietates sunt pseudobulbi unius nodi, inflorescentia basalis, et mobile floris labium.
Aliquibus speciebus sunt egregiae vegetationis et floris formae:
- Bulbophyllum beccarii
- Bulbophyllum barbigerum
- Bulbophyllum falcatum
- Bulbophyllum macphersonii
- Bulbophyllum medusae
Novae species quotannis inveniuntur; exempli gratia:
- Bulbophyllum ciluliae Bianch. & J.A.N.Bat., Sitientibus 2004
- Bulbophyllum orezii Sath.Kumar 2004
Est una hybrida intergenerica: Triasphyllum, plenius Bulbophyllum × Trias (siglo Tphm.).
Status conservationis[recensere]
Secundum World Conservation Union (IUCN), detrimentum habitationis multis Bulbophylli speciebus exstinctionem minatur:
- Bulbophyllum bifarium, Vulnerabile
- Bulbophyllum filiforme, critically endangered?
- Bulbophyllum gravidum, vulnerabile
- Bulbophyllum jaapii, vulnerabile
- Bulbophyllum kupense, critically endangered?
- Bulbophyllum modicum, endangered?
- Bulbophyllum nigericum, vulnerabile
- Bulbophyllum pandanetorum, endangered?
- Bulbophyllum rubrolabellum, endangered?
- Bulbophyllum tokioi, endangered?
Etiam, Bulbophyllum porphyrostachys in indice rubro "near threatened" stat.
Pinacotheca[recensere]
Notae[recensere]
- ↑ D. L. Jones et M. A. Clements, Orchadian 13(9):421 (2001).
Bibliographia[recensere]
- Vermeulen, J. J. 1993. A taxonomic revision of Bulbophyllum, sections Adelopetalum, Lepanthanthe, Macrouris, Pelma, Peltopus, and Uncifera (Orchidaceae). Orchid Monographs, 7. ISBN 90-71236-17-X.
- Siegerist, E. S. 2001. Bulbophyllums and their allies. ISBN 0-88192-506-3.
Nexus externi[recensere]
| Vicimedia Communia plura habent quae ad Bulbophyllum spectant. |