Astarte

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Domina Tutugensis, (iuxta Tutugi [Galera] Hispaniae in necropoli Iberica reperta: sculptura Phoenicia saec. VII a.C.n. (Museum Archaeologicum Nationale Matriti no. 33438

Astarte (nomen Graecoromanum, litteris Graecis Ἀστάρτη; Phoenicice ʿštrt) est dea amoris et fertilitatis in religione Phoenicia. Ad deas Inanna Sumeriam, Ištar Accadicam, etiam facultatibus multis ad Graecam Aphroditen et Romanam Venerem respondet.

Cicero in libro de natura deorum Astarte quartam Venerem appellat:

Venus prima Caelo et Die nata, cuius Eli delubrum vidimus; altera spuma procreata, ex qua et Mercurio Cupidinem secundum natum accepimus; tertia Iove nata et Diona, quae nupsit Volcano, sed ex ea et Marte natus Anteros dicitur; quarta Syria Cyproque concepta, quae Astarte vocatur, quam Adonidi nupsisse proditum est.[1]

Astarte etiam in Bibliorum libro I Regum (III Regum Vulgatae) apparet:

sed colebat Salomon Astharthen deam Sidoniorum et Moloch idolum Ammanitarum[2]

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Richard J. Clifford, "Phoenician Religion" in Bulletin of the American Schools of Oriental Research no. 279 (1990) pp. 55-64 JSTOR
  • Miroslav Marcovich, "From Ishtar to Aphrodite" in Journal of Aesthetic Education vol. 30 (1996) pp. 43-59 JSTOR


Sancti Haec stipula ad religionem spectat. Amplifica, si potes!
  1. Cic. N. D. 3.23.59.
  2. Vulg. 3 Reg. 11.5.