Apex (orthographia Latina)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Inscriptio cum apicibus (litteris crassis indicatis):
AVGUSTÓ·SACR·
A·A·LÚCII·A·FILII · MEN·
PROCULUS·ET·IÚLIÁNUS·
P · S ·
DÉDICÁTIÓNE·DECURIÓNIBUS · ET·
AUGUSTÁLIBUS·CÉNAM·DEDÉRUNT·


Papyrus Latinus cum variis apicibus et J longis: uóbjs · uidétur · p · c · decernám[us · ut · etiam]
prólátis · rébus ijs · iúdicibus · n[ecessitas · iudicandi]
imponátur quj · intrá rérum [· agendárum · dies]
jncoháta · iudicia · non · per[egerint · nec]
defuturas · ignoro · fraudes · m[onstrósa · agentibus]
multas · aduersus · quas · exc[ogitáuimus]...
.

Apex (-icis, m.) temporibus antiquis usque ad finem Imperii Romani partis occidentalis erat lineola obliqua dextrorsum directa quae aliquando scribebatur, exceptis litteris i, super vocalibus productis. Tam in papyris antiquis quam in inscriptionibus ubique sparsis in imperio Romano longae ita designabantur. Tamen cum vocalis i producebatur non apice, sed littera I longiore, hoc indicabatur.

Usus apicis disparuit, cum homines non iam bene potuerunt distinguere longitudines vocalium, ita omnes libri manuscripti temporum mediaevalium sine apicibus exarantur. Temporibus nostris, nemo fere apicibus iam utitur.

Tamen ad indicandas vocales longás, grammatici hodierni signis utuntur quibus nomen macra qui idem indicant atque olim apices.

Usus hodiernus[recensere | fontem recensere]

In sermonibus hodiernis, solum lingua Tzechica et lingua Hungarica apice utuntur eadem ratione qua Romani antiqui ad vocales longas indicandas. Etenim, hoc signum introduxit in Tzechicam saeculo quinto-decimo Ioannes Hus, non solum theologus, sed etiam Latinae linguae peritissimus.

In aliis sermonibus, apex praecipue ad accentum tonicum indicandum adhibetur.

In Latinitate ecclesiastica, ut in missalibus, apex accentum tonicum quoque indicat. Hac de causa, quamvis habeant eandem formam quam apices, melius est eos accentús acutós vocare.

Non debent confundi cum accentibus adverbialibus.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Birt, Th. 1882. Das antike Buchwesen in seinem Verhältnis zur Litteratur. Berolini: Herz.
  • Degrassi, A. 1957. Inscriptiones Latinae Liberae Rei Publicae. Florentiae: La Nuova Italia.
  • Hübner, E. 1892. Römische Epigraphie. In Handbuch, ed. Iw. Müller, I, ed. 2a. Monaci: Beck.
  • Ricci, S. 1898. Epigrafia Latina. Mediolani: Hoepli.
  • Sandys, J. E. 1927. Latin Epigraphy. Ed. 2a. Cantabrigiae: S. G. Campbell, University Press, 1927.