A (tonus)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Soni A in ambabus clavibus.

La vel A est sexta nota musica usitatae pronuntiationis notatorum sonorum. Congruit ad suum enharmonicum tonum B𝄫, distantem unum diatonicum semitonium a tono A♯. "A" tono utuntur symphoniaci ratione concinendi in concentibus. Cum orchestrae est consonantia constituenda, tibia (Anglice: oboe) fistulator principio canit hoc "A", deinde reliqua instrumenta musica temperanda id faciunt ad tonum comprehendendum. "A" tono utitur musica coniuncto cum numero (exempli gratia "A-440") significante quam acutus sit sonus. Illus numerus denotat frequentiam unitate hertz. Cum "A" toni numerus minor, tum sonus est gravior. Omnibus arcubus instrumentis est "A" toni chorda, qua quisque cantor consonat reliquos nervos instrumenti. Ex internationali foedere icto anno 1939, recens huius toni ratio convenitur in sono "A-440". Temperatio notae musicae "A" mutata tamen est pro tempore, geographica regione vel instrumenti fabro. In Europa septimo decimo saeculo, quam acutum esset tonum "A" fluctuavit in intervallo inter "A-374" et "A-403", quod fere aberat duos tresve tonos a "A-440". Exstant antiquitatis exempla instrumentorum, chordarum temperatorum (Anglice: tuning fork) vel rationes temperationis sonorum ab "A-309" ad "A-455,3", cum fluctuatione paene sex semitoniorum. Quamvis nunc conventa publica temperantia toni "A" sit "A-440", nonnulli greges symphoniaci malunt temperare instrumenta leviter acutius atque uti "A-442" sive "A-444". Temperantia baroca plerumque profertur tono "A-415", qui est gravior quam huius aetatis, cum fluctuatione unius semitonii. "A0" est gravior sonus in sollemni clavichordio. Diapason post diapason succedit ("A1", "A2", et cetera). "A7" est parvis tonis gravior quam tonus "C8", acutissimo in clavichordio. "A" tonus non habetur praecipuus nec maximus cantoribus.

Saepissime A tonus fixus vel prototypus in orchestris inter civitates habetur, cum sonus 440 Hz praedesignata, ex qua musici sua instrumenta obtemperent. Haec frequentia notatur "A" in fundo imaginis ad dextram positae. Recenter mores usque in mundo hanc frequentiam auxerunt ad 442 Hz aut re vera 444 Hz. Aetate Baroca, frequentia circa 415 Hz habebatur, prope semisonum sub 440. Factiones quaedam conmovent? ut solitus sonus ad 415 Hz denuo decrescat. Mathematici quidam scriptis de musica fontibus ut Leibniz et alii postulant rationibus mathematicis C04 melius esse ad 256 Hz. Cum A est prope 440 Hz, C est circa 262 Hz.

Per octava frequentia toni A augescit vel decrescit factoribus duorum, ita 440 Hz est A04, 880 Hz est A05, 220hz est A03, etc. A0 est 27.5 Hz (duobus octavis sub A in fundo imaginis ad dextram) quod solet poni gravissimum in piano.

Claves in tono A fundatae[recensere | fontem recensere]

  • A maior: A B C♯ D E F♯ G♯ A G♯ A
  • A minor: A B C D E F G A
  • A minor harmonicus: A B C D E F G♯ A
  • A minor melodicus ascendens: A B C D E F♯ G♯
  • A minor melodicus discendens: A G♮ F♮ E D C B A
  • A doricus: A B C D E F♯ G A

Claves in quibus sonus A accidit[recensere | fontem recensere]

  • C maior, et minus melodicum
  • C♯ minor, minus melodicum, et minus harmonicum
  • D maior, minor, minus melodicum, et minus harmonicum
  • E maior, minor, minus melodicum, et minus harmonicum
  • F maior
  • F♯ minor, minus melodicum, minus harmonicum
  • G maior, minor, minus melodicum, minus harmonicum
  • B♭ minus harmonicum
  • B minor, et minus melodicum


Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Sonus solitus aut concertis pro pianis a Barrio Heaton


Musica Haec stipula ad theoriam musicae spectat. Amplifica, si potes!